● تجدید خاطره

اون موقعی که چند ماه خارج از کشور بودم تازه برگشته بودم و هنوز کمی ذهنم قاطی بود! یک روز صبح برای انجام کاری ناچار بودم برم کرج. دیرم شده بود و وسیله هم نداشتم. تا اون طرف میدون آزادی و ایستگاه ماشینهای کرج باید میرفتم که یکی از این ماشین های شخصی بظاهر مسافرکش جلوی پام ترمز کرد.

گفتم کرج دربست چقدر میبری؟ یادم نیست طرف چی گفت و من هم برام مبلغ زیاد مهم نبود چون فقط می خواستم زودتر برسم. به هر حال فوری سوار شدم و جلو هم. راننده لبخند زنان دنده را جا زد و راه افتاد. چهار قدم جلوتر از دیدن پیرزنی که بقچه ای روی زمین داشت و نالان میگفت کرج دلم سوخت و گفتم به راننده: لطفا این خانوم رو هم سوار کنین. گفت نمیشه! گقتم سوارش کنین گناه داره. گفت اینجا توقف ممنوعه باید بره تو ایستگاه پر ماشین کرجه! پیرزن رو صدا زدم و گفتم: ولی شما که همین حالا هم توی ترافیک متوقفی! راننه گفت: نه خانوم اون مبلغ برای یه نفره. برا اینم باید همین قدر بدی! از لحنش جا خوردم و با یه نگاه به صورتش توی آینه فهمیدم که اصلا روی به مقصد رسیدن با این شخص نباید حساب کرد. بلافاصله از ماشین پیاده شدم و دست پیرزن حیرون رو گرفتم تا بریم به سمت ایستگاهش. پشت سرم صدای هرزه ترین فحشها و رکیک ترین کلمات راننده رو میشنیدم.
خب، چی شد یاد این خاطره افتاده؟ امروز ظهر همون جوونک با همون ماشین جلوی پام ترمز کرد و با لحن شیکی گفت: خانم هوا گرمه. اجازه میدین برسونمتون؟! ای کاش جزو خریدی که کرده بودم یه دسته گوشکوب سنگین هم بود!