توی این مدتی که نبودم و نمیرسیدم به اینجا سر بزنم یکی دو بار با خودم گفتم وسط این هیر و بیر و گرفتاریها، این سایت زدن دیگه چی بود؟ مردم اگه حرف فمینیستی بخوان بشنون هزارها بهترش رو دارن. اگه دنبال عکس و خاطره باشند توی اینترنت پره و ... اما وقتی پرت و پلاهای اذهان بسته ای مانند آقای سجادی رو میخونم با خودم میگم اگه درد دلها و گفته های من بتونه چهار نفر رو هم متوجه کنه که نسلی هست که مسایل رو نه از اون دریچه تنگی که قرنها نگاه شده می بینه، برام کافیه. بزار اعلام کنم من از نسلی هستم که به داشتن هنرمندانی چون شهره آغداشلو و مشاهیری مثل نازنین افشین جم با تمام وجود افتخار میکنه. اشتباه نشه، نه برای خودم رسالتی قایلم و نه احساس روشنفکری بهم دست میده یا فکر میکنم با چهار تا نوشته برای شش تا خواننده دنیا عوض میشه. اما حداقلش اینه که اظهار وجود نکرده از این دنیا نمیرم.
|